Unutkanlık ve üşengeçlik bana en çok çektiren iki özelliğim olmuştur. Nice şeyleri kaçırıp ardından sulu gözlerle bakmışlığım bile vardır ama ilk defa bir şeyi unuttuğum için çok mutluyum. Şimdi biraz geri sarıp anlatmaya başlıyorum.
Ecrin'in Storytel uygulamasını anlattığı videosundan sonra gaza gelmiş ve ben de 2 haftalık olan deneme üyeliğini başlatmıştım. Storytel birçok sesli kitabı barındıran hoş bir uygulama ve benim de ilk baştaki planım temizlik yaparken, bulaşık yaparken, uyumadan önce dinlemek, böylece boş vakitlerimi verimli bir şekilde değerlendirmekti. Ancak evdeki hesap çarşıya uymadı. Bulaşıkları yıkarken kendimi tabakları foşur foşur yıkamaya kaptırdığımı, uyumadan önce dinlemeye çalıştığımda da ninni etkisi yaptığını fark ettim. Teoride çok mantıklı bir uygulamaydı ama birbirimiz için uygun değildik anlaşılan. Ne yapalım kısmet dedim ve ayırdık yollarımızı.
Ta ki e-posta kutuma faturası düşene kadar. Yollarımızı ayırmıştık ayırmasına ama çok zeki ben üyeliğimi iptal etmeyi unutmuştum. Tabi Storytel de fırsat bu fırsat diyip deneme sürem bittiği gibi bir aylık üyelik ücretini hüüüüüüp diye içine çekiverdi. Planda olmayan bir şey olduğu için önce uflayıp puflasam da sonra hiç değilse kitaba gitti yine para diye teselli ettim kendimi.
E madem parasını bir kere ödemiş bulundum o zaman hakkını vereyim düşüncesiyle bir kez daha dinleme macerama geri döndüm. Ama bu sefer fiziki olarak bir şeyle meşgulken kendimi dinlemeye daha doğrusu dinlediğimi anlamaya zorlamadım. Okulların da açılmasıyla bolca kullandığım otobüs yolculuklarında tek işim oturmak ve pencereden dışarısını seyretmekken dinledim. İşte tam olarak o dakikalar Storytel'in hakkını vererek kullandığım dakikalardı.
Şimdilerde pek bir sıkı fıkıyız kendisiyle. Sadece Ustalık Gerektiren Kafaya Takmama Sanatı kitabını dinlememe vesile olduğu için bile çok sevdim kendisini. Sayesinde tüm kişisel gelişim kitaplarının bir milyon yalan olmadığını fark ettim. Ve hayatımın mottosunu buldum.
Bunu zaten başlığa yazarak olayın heyecanını kaçırdım biraz değil mi? Sağlık olsun.
Bu yazı da önce eylem sonra ilham mottomun ilk meyvesi oldu. Yazı yazmak için, örgü örmek için ya da denemek istediğim milyon şey için ilham bekleyerek yaptığım hataları ufak ufak telafi etmeye çalışacağım.
Bir dahaki önce eylem sonra ilham diyişimde Storytel'den detaylı olarak ve o zamana kadar dinlemeyi bitirmiş olursam da Ustalık Gerektiren Kafaya Takmama Sanatı'ndan bahsetmek istiyorum. O zamana kadar kendinize iyi bakınız :)
Not: Üyeliğimin yenilenme zamanı da geldi çattı ama bu sefer de ben gayet bilinçli olarak iptal etmeyeceğim:p
Ecrin'in Storytel uygulamasını anlattığı videosundan sonra gaza gelmiş ve ben de 2 haftalık olan deneme üyeliğini başlatmıştım. Storytel birçok sesli kitabı barındıran hoş bir uygulama ve benim de ilk baştaki planım temizlik yaparken, bulaşık yaparken, uyumadan önce dinlemek, böylece boş vakitlerimi verimli bir şekilde değerlendirmekti. Ancak evdeki hesap çarşıya uymadı. Bulaşıkları yıkarken kendimi tabakları foşur foşur yıkamaya kaptırdığımı, uyumadan önce dinlemeye çalıştığımda da ninni etkisi yaptığını fark ettim. Teoride çok mantıklı bir uygulamaydı ama birbirimiz için uygun değildik anlaşılan. Ne yapalım kısmet dedim ve ayırdık yollarımızı.
Ta ki e-posta kutuma faturası düşene kadar. Yollarımızı ayırmıştık ayırmasına ama çok zeki ben üyeliğimi iptal etmeyi unutmuştum. Tabi Storytel de fırsat bu fırsat diyip deneme sürem bittiği gibi bir aylık üyelik ücretini hüüüüüüp diye içine çekiverdi. Planda olmayan bir şey olduğu için önce uflayıp puflasam da sonra hiç değilse kitaba gitti yine para diye teselli ettim kendimi.
E madem parasını bir kere ödemiş bulundum o zaman hakkını vereyim düşüncesiyle bir kez daha dinleme macerama geri döndüm. Ama bu sefer fiziki olarak bir şeyle meşgulken kendimi dinlemeye daha doğrusu dinlediğimi anlamaya zorlamadım. Okulların da açılmasıyla bolca kullandığım otobüs yolculuklarında tek işim oturmak ve pencereden dışarısını seyretmekken dinledim. İşte tam olarak o dakikalar Storytel'in hakkını vererek kullandığım dakikalardı.
Şimdilerde pek bir sıkı fıkıyız kendisiyle. Sadece Ustalık Gerektiren Kafaya Takmama Sanatı kitabını dinlememe vesile olduğu için bile çok sevdim kendisini. Sayesinde tüm kişisel gelişim kitaplarının bir milyon yalan olmadığını fark ettim. Ve hayatımın mottosunu buldum.
Önce eylem sonra ilham.
Bunu zaten başlığa yazarak olayın heyecanını kaçırdım biraz değil mi? Sağlık olsun.
Bu yazı da önce eylem sonra ilham mottomun ilk meyvesi oldu. Yazı yazmak için, örgü örmek için ya da denemek istediğim milyon şey için ilham bekleyerek yaptığım hataları ufak ufak telafi etmeye çalışacağım.
Bir dahaki önce eylem sonra ilham diyişimde Storytel'den detaylı olarak ve o zamana kadar dinlemeyi bitirmiş olursam da Ustalık Gerektiren Kafaya Takmama Sanatı'ndan bahsetmek istiyorum. O zamana kadar kendinize iyi bakınız :)
Not: Üyeliğimin yenilenme zamanı da geldi çattı ama bu sefer de ben gayet bilinçli olarak iptal etmeyeceğim:p
