M E R H A B A L A R
Son zamanlarda blog aleminde dönen mimlerden biri de Çocukluk Anım mimi. Hep birlikte çocukluğumuza iniyoruz ve o yaşadığımız travmanın nedenini buluyo-- yok yok o kadar derin sulara inmeyip çocukluk anılarımızı paylaşıyoruz sadece. Mimi Girift blogundan Fatmanur başlatmış, çok da iyi etmiş. Mimlenmedim fakat Applesodaa'nın mim yazısını okurken aklıma bir anım gelince katılmadan da edemedim. Mimlerin davetsiz misafiri sıfatımı korumaya devam ediyorum böylelikle :D
 |
| Küçük Eslem cevap veriyor: oyun oynamak! |
Efenim,şimdilerde ihtiyaç halinde tek ayak üstünde 40 yalan söyleyebilsem de bu sonradan edindiğim hayatta kalma becerilerinden biri. Küçük Eslem yalan söylemeyi düşünemeyecek kadar sevimli bir çocuktu. Ayrıca da yemek yeme konusunda da oldukça mızmızdı. Sanırım 6-7 yaşlarındayım ve o sıralar annem her gün yemeğimi yanıma verirdi öğle arası yemem için ama sorarım size öğle araları yemek yemek için midir? Don ateş, yerden yüksek, körebe oynamak varken yemek yemek kimin aklına gelir ki? Benim gelmiyordu ve işin garibi hiç acıktığımı da hissetmiyordum. Tabii anca eve dönüş yolunda çantamda beni bekleyen tostum aklıma geliyordu ve bazen serviste dönüş yolunda yiyordum bazense yiyemeyip annemden azar işitiyordum aç gezdiğim için.
Bir gün yine yemeyi unuttum ve tam apartmandan içeri gireceğim sırada aklıma geldi yine yemediğim ve başladım kapının önünde yemeye ama bitmiyor bir türlü tost ve bitiremedikçe de ağlamaya başladım korkudan :D Ne kadar safmışım ya atıversene bir yere çaktırmadan dimi? :D Neyse işte ben bir yandan ağlayıp bir yandan yerken rahmetli dedem geldi. Niye ağladığımı sorunca anlatmıştım tabi her şeyi. Halime acımış olacak ki anneme, "sakın kızma kızıma" diye tembihlemişti :D
Tabii hep böyle masum değildi çocukluğum. Birinci sınıftayken bir gün eve dönüşte serviste oturuyoruz, yanımda da sınıf arkadaşım var ve çocuğa dönüp dedim ki "bana bir vursana" jdfsgkjkljkfjsdfhjghjh ee mazoşist olunmaz doğulur sonuçta. Neyse devamında ben de sana vurucam sonra diye ekledim mi eklemedim mi hatırlamıyorum ama biraz mırın kırın ettikten sonra ikna oldu ve vurdu. Acıdı mı onu da hatırlamıyorum, vurduktan sonra hatırladığım tek şey benim çocuğun suratına bir güzel yumruk atıp burnunu kanattığım :D Niye böyle bir canilik yapmışım inanın ki hiç bilmiyorum. O an çok yumruk atasım gelmiş demek ki :D Bir de tam çocuk inecekken yapmıştım bunu ve annesini balkonda görünce eğilmiştim hemen beni görmesin diye ahahah.
İşte böyle dostlarım, hem bu kadar masum hem de bu kadar vahşi olmayı nasıl becermişim merak konusu :D
Mimleme konusunda bu sefer farklı bir şey deneyeceğim, en sevdiği renk mavi olanlar mimlendi!! Çocukluğa inme sırası sizde, buyrun :D
