Yazar: Eric Emmanuel Schmitt
Çevirmen: Bahadırhan Bozkurt
Yayınevi : Doğan Kitap
Sayfa Sayısı: 64
Şişmanlayaman Sumocu ile okul kütüphanesinde karşılaştık. İlk dikkatimi çeken şey tabii ki de bu muhteşem kapak oldu. Arka kapağını okuyup Japonyadan da izler olduğunu görünce okumamam imkansız oldu.
Kitaptan bahsetmek gerekirse ana kahramanımız Cun evini terk etmiş, hayatını satmaktan utanç duyduğu şeyler satarak kazanan, 15 yaşında eti kemiğine yapışmış bir ergendir. Bir gün Şomintsu adında biri musallat olur Cun'a. Ona sürekli " Sende bir şişman görüyorum" der. Cun ilk başlarda onun kaçığın teki olduğunu düşünür ancak Şomintsu azimle aynı şeyi tekrarlamaya devam eder. Birtakım olaylar sonucunda Cun inadı bırakıp Şomintsunun çağırdığı sumo güreşi maçını izlemeye gider ve o günden sonra sumo hakkındaki görüşü değişir. Sumo güreşçisi olabilmek için çalışmaya başlar ama bir sorun vardır: Cun kilo alamamaktadır. Cun, hocası Şomintsunun öğrettiği Zen Budizmi rehberliğinde kilo alamamasının asıl nedenlerini ve kendi benliğini keşfetmeye başlar.
Şismanlayamayan Sumocu aslında Eric Emmanuel Schmitt'in dinleri konu aldığı serinin son kitabıymış. Denk gelirsem onları da okumayı planlıyorum.
ALINTILAR
"Algını sen kendin fakirleştiriyorsun, çünkü oraya koyduğun şeyden başkasını göremiyorsun: Önyargıların!"
"Şampiyon olma düşüncesinde ısrar ettikçe isteğimi gerçekleştirmeden aciz görünüyordum; iradem zayıftı, azdı, ondan daha baskın arzuların yani kaprislerimin, güçsüzlüğümün, bezginliğimin, bedensel sınırlarımın egemenliği altındaydı. İradem gemiyi yüzdüremiyordu, ambara kapatılmış dümenci gibiydi, kimseye sözünü dinletemiyordu."
"Cun, eğer söylediklerin sessizlikten daha güzel değilse, sus."
Puanım: 4/5.
