Aşkın Postacısı-Denis Theriault

11. Son zamanlarda okuyup bitirdiğin kitabın yorumunu yazabilir misin ?

GECE SİRKİ-ERIN MORGENSTERN

"İyi o zaman, senin bahsettiğin şu ahlak komisyonunun ilkeleri gibi, benim de birtakım ilkelerimin olduğunu bilmen belki seni eğlendirir. Ben bunlara Salander ilkeleri diyorum. Benim için bir soysuz her zaman soysuzdur. Eğer hak ediyorsa, bütün kirli çamaşırlarını açığa çıkartarak ona zarar veririm. Yaptıklarının karşılığı olarak."

Türkçe basımının kapağını hiç sevmediğimden bunu koyuyorum.

Çok genç yaşında sevmeyi Austen’dan öğrenmişti. Ve o zamanki toy anlayışına göre Austen’ın dünyasında gönül eğlendirme diye bir kavram yoktu. Her aşk evlilikle sonuçlanmalıydı, her flört sonsuza dek bağlanacağı bir partner bulmak için bir araçtan ibaretti. Dolayısıyla Jane için hâlâ umut bağladığı her aşk macerası sona erdiğinde, boşanmak kadar sarsıcı bir darbe alıyordu. Hislerin fazla mı yoğun, Jane? Ah evet. Fakat insanın elinden ne gelirdi ki?

Solaris İmparatorluğu, başkenti birleştirmeye bir zafer uzağındaydı ve nadir görülen büyüsel bir yakınlığın sahibi, on yedi yaşındaki kütüphaneci çırağı Vhalla Yarl savaşın seyrini değiştirebilirdi.

Vhalla, Büyücüler Kulesi’ndeki gizemli büyü topluluğundan uzak durması gerektiğini bilerek büyümüştü ve kitapların sessiz dünyasında oldukça mutluydu. Ancak farkına varmadan, gelmiş geçmiş en büyük büyücülerden biri olan Prens Aldrik’in hayatını kurtardıktan sonra, yavaş yavaş onun dünyasına doğru çekildiğini hissediyordu. Şimdi önünde vermesi gereken zor bir karar vardı: Ya büyüsünü kabul edip bildiği hayatı terk edecek ya da büyücülükten defedilip eski haline dönecekti. Gölgelerde dolanan kudretli güçlerle birlikte, Vhalla’nın kararsızlığı ona sandığından çok daha fazlasına mal olacaktı. 

Kitapta ateşi kontrol eden ateştutucular, havayı kontrol eden rüzgargüdücüler, suyu kontrol eden suakıtıcılar ve toprağı kontrol eden yerkırıcı büyücüler var. Ha tabi bir de sıradan insanlar var. Bu sıradan insanlarımızdan biri de Vhalla Yard. Kütüphaneci çırağı olarak hayatını sürdüren olan Vhallanın bir olay sonucunda bir büyücü, hatta 100 yıldır görülmemiş bir büyücü olduğu ortaya çıkıyor: bir rüzgargüdücü.

Buraya kadar kulağa iyi geliyor değil mi? Kitap tam da bu noktadan sonra açılacakmış gibi geliyor ama maalesef. Vhalla büyücü olduğuna bir türlü inanmıyor. Ben büyücü olamam da olamam diye tutturuyor ve ben okurken kafamı duvara sürtme isteği ile dolup taşıyorum. 

Büyücü olduğunu kabul ettiğinde de absürtlükler bitmiyor ne yazık ki. Bilinçli olarak ilk büyü yaptığı bir bölüm vardı ki evlere şenlik. Neredeyse sıfır uğraşla büyü yapmayı başarıyor kızımız. Bahanesi de çok yetenekli, çok zeki bir büyücü olması. Tamam yazdığın karakter çok yetenekli olabilir ama bırak biraz hata yapsın, hatalarından bir şeyler öğrensin, çalışsın, çabalasın. Başarının böyle löp diye sunulması kurgunun inandırıcılığını yok ediyor bence. 

Prens Aldrikle ilişkisi var bir de beni hiç tatmin etmeyen. Bu kadar gelişimden yoksun bir ilişki yazılabilirdi. İkilinin diyalogları çok ruhsuz ve boştu. Ne ara birbirlerine aşık olduklarını ise kesinlikle anlayamadım.

Ayakları yere basmayan bir kurgu, gelişim göstermeyen karakterler ve sırf fantastik kategorisi altında gösterilebilmek için serpiştirilmiş büyü ile Hava Uyanıyor 5 üzerinden 2 alan bir kitap oldu benim için. Yazık oldu, cidden çok yazık oldu. 

Sevgili Okur,
Elinde tuttuğun kitabın son derece sevimsiz olduğunu üzülerek söylemek zorundayım. Çünkü çok şanssız üç çocukla ilgili mutsuz bir öyküyü anlatıyor. Cana yakın ve akıllı çocuklar olmalarına karşın, Baudelaire kardeşler mutsuzluk ve üzüntü dolu bir yaşam sürüyorlar. Bu kitabın daha ilk sayfasında kumsalda oynadıkları ve korkunç haberi aldıkları andan başlayarak, bütün öykü boyunca felaketler onları kovalıyor. Talihsizliği çeken neredeyse birer mıknatıs oldukları bile söylenebilir.
Üç afacan sadece bu kısacık kitapta açgözlü ve iğrenç bir haydutla, bitli elbiselerle, feci bir yangınla, servetlerini çalmaya yönelik bir entrikayla ve kahvaltı niyetine verilen yulaf lapasıyla karşılaşıyorlar. Bu sevimsiz öyküleri yazıya dökmek benim için üzücü bir görev. Ama bu kitabı hemen elinden bırakmaktan ve daha mutlu bir kitap okumaktan seni alıkoyan hiçbir şey yok. En derin saygılarımla,-Lemony Snicket-(Tanıtım Bülteninden)

Kardeşlerin en büyüğü Violet Baudelarie suda taş sektirmekten hoşlanırdı. On dört yaşındaki çocukların çoğu gibi o da sağ elini kullanan biriydi; sol eline göre bu eliyle taşları karanlık sularda daha ileriye fırlatabiliyordu. Taş sektirirken bir yandan da ufka bakıyor ve yapmak istediği bir icadı düşünüyordu. Onu yakından tanıyan herkes yoğun düşüncelere kapıldığını anlayabilirdi çünkü gözlerini kapamaması için uzun saçlarını toplayıp bir kurdeleyle başlamıştı. Violey buluşçulukta ve tuhaf aygıtlar yapmada gerçekten hünerliydi. Beyni çoğu zaman makara, kaldıraç ve dişli görüntüleriyle dolu olurdu ve saç gibi eften püften bir şey yüzünden dikkatinin dağılmasını hiç istemezdi.

Ortanca ve tek erkek çocuk Klaus Baudelarie, dalgaların bıraktığı su birikintilerindeki deniz yaratıklarını incelemekten hoşlanırdı. On iki yaşın biraz üzerindeydi ve gözlükleri ona zeki bir çocuk havası veriyordu. Aslında zekiydi de. Konakta ailenin çok büyük bir kütüphanesi vardı. Bu oda hemen her konuda binlerce kitaplar doluydu. Gerçi kitapların hepsini okumuş değildi, ama okuduğu birçok kitap vardı ve bunlardan epey bilgi kapmıştı. Kayman denen timsah ve gerçek timsah arasındaki farkı biliyordu. Jül Sezar'ı gerçekte kimin öldürdüğünü biliyordu. Ve o sırada kumsalda incelemekte olduğu ufacık, sümüğümsü hayvanlar hakkında bir hayli şey biliyordu.

En küçük çocuk Sunny Baudelarie ise eline geçirdiği her şeyi ısırmaktan hoşlanırdı. Henüz bir bebekti ve yaşına göre de çok ufaktı. Boyu bir çizmeyi ancak geçiyordu. Ne var ki, boydaki eksikliğini çok iri ve keskin dört dişiyle kapatıyordu. Hani çocukların daha çok anlaşılmaz çığlıklar kopararak konuştuğu çağdaydı. Dağarcığında bulunan "anne", "mama" ve "diş gibi birkaç gerçek kelimeyi kullandığı durumlar dışında, çoğu kimse ne söylediğini anlamakta zorluk çekerdi. Örneğin o sabah hiç durmaksızın "Ceee!" deyip duruyordu, ki bununla, "Sisin içinden çıkıp gelen şu esrarengiz karaltıya bakın!" demek istiyordu herhalde.

İşte Baudelarie kardeşler bu üç talihsiz çocuktan oluşuyor. Bu üç kardeş kitap boyunca Kont Olaf'a karşı hayatta kalma mücadelesi veriyorlar. Bu mücadelede bolca Violet'ın icatlarından, Klaus'un bilgisinden ve tabii ki Sunnynin keskin mi keskin dişlerinden yararlanıyorlar.

Kitaba goodreadste 5 üzerinden 3.5 verdim ama bu puanın kriteri tamamen okuma esnasında bana verdiği zevke dayanıyor. Kötü Günler Başlarken de bir çocuk kitabı olduğu için olayların basitliği bazen sıkılmama neden oldu. 

Bazen sadece, bir şeyden nefret ettiğinizi söylemek ve size katılan birini yanınızda görmek, içinde bulunduğunuz berbat bir durum karşısında kendinizi daha iyi hissetmenizi sağlar.

Olayların kimi zaman sıkmasına rağmen okumaya devam etmemdeki en büyük neden kesinlikle ve kesinlikle yazarın dili. Hem bir çocuğun anlayabileceği kadar açık hem de bir yetişkinin bile zevk alabileceği kadar zekice, nükteli ve özenli yazılmış kitap.

Kitabın bir sevdiğim yönü de eğlendirirken öğretiyor ve öğrenmeye teşvik ediyor olması. Hitap ettiği yaş kitlesinin kelime ve deyim hazinesini onlar fark etmeden geliştirecek bir kitap. Bir örnekle göstermek gerekirse;

İşte böyle dostlar. Keşke çocukken okuma fırsatım olsaydı dediğim ve ileride çocuğum olursa mutlaka okumasını sağlayacağım bir kitap oldu Kötü Günler Başlarken benim için. Şimdi serinin üçüncü kitabını okuyorum. İlerleyen günler iki ve üçüncü kitabın da yorumu gelir sanırım. 

Serinin Netflix yapımı 8 bölümlük bir de dizisi var. İlk dört kitabı kapsıyormuş dizi. Ben henüz 2 bölümünü izledim. Diziye devam etmeyi düşünmüyorum ama Jim Carrey, Meryl Streep ve Emily Browningin başrollerde olduğu filmini izleyeceğim umarım bir ara.

Keyifle kalın!^^

Are you a special snowflake? Do you enjoy networking to advance your career? Is adulthood an exciting new challenge for which you feel fully prepared? Ugh. Please go away.
This book is for the rest of us. These comics document the wasting of entire beautiful weekends on the internet, the unbearable agony of holding hands on the street with a gorgeous guy, dreaming all day of getting home and back into pajamas, and wondering when, exactly, this adulthood thing begins. In other words, the horrors and awkwardnesses of young modern life.

Her tatil öncesi ben.

  

Graphic Novel olduğu için daha fazla bir şey söylemektense göstermeyi tercih ediyorum. 

Bayağı bayağı kendimi görüyorum burada. Hatırladıkça utançtan kafamı kuma gömme hissi uyandıran birçok anıya sahibim.

21 yaşında bir *yetişkin* iseniz hayat gerçekten çok korkunç.

jhlfdhjgh ay buna her seferinde kahkaha atıyorum ya.

Etiketlenilen fotoğrafta güzel çıkma olasılığım %1 olduğu için bildirim geldiği an laptopu değil direkt kendimi camdan atmayı tercih ediyorum.

EYVAH KIZLAR YAKALANDIK!